Motorcycle diaries

hallo iedereen,

We hebben het eindpunt van onze reis gehaald! Maar aangezien de ferry die we hier normaal gingen nemen alleen op maandag blijkt te vertrekken, moeten we met de moto verder omdat we anders niet op tijd zijn om het vliegtuig te nemen. Dus wordt ons avontuur nog met enkele honderden kilometers uitgerokken…JOEPIE!!

Hier een verslagje van de vorige dagen,

Kumasi

Na het hand in hand project zijn we naar Kumasi gereden, een hyperdrukke stad en het commercieel centrum van Ghana. Voor het eerst zien we hier flatgebouwen en echte winkels. We wriemelen enkele uren als haringen in een ton door de immense markt en besluiten zo snel mogelijk naar de kust te trekken. Als een trouwe ezel sleurt ons motoke ons en de bagage naar Cape coast.

Cape Coast

De aankomst aan de Atlantische oceaan voelde aan alsof we een reis naar de 18de eeuw hadden gemaakt. Het is een stad vol koloniale architectuur en kastelen waar eeuwen slaven werden verhandeld voor goud, alcohol en wapens. We wilden een slaapplaats bij de Chief vragen om zo nog eens wat cultuur op te doen. Deze bleek een machtig figuur te zijn en regelde ons een luxe hotel met tv, airco, warm water, bad, kingsize bed,… het is dan ook logisch dat we het er eens goed van namen en een heerlijke nacht hadden.

Elmina

Een stadje enkele km verderop en erg gelijkend op Cape coast, maar dan nog een stuk ouder. Door ons succes van de vorige dag herhaalde we ons chief-trukje met succes en lagen we weer in een hotel, hihi. Verder hebben we voor het eerst een dagje op het strand doorgebracht en daarna het oudste kasteel van Afrika bezocht. In onze travellerguide stond een tiental km verder een prachtig, betaalbaar resort aangegeven en daar wilden we dan ook graag een nachtje doorbrengen. Zonder hulp van een chief weliswaar.

Busua, the green turtle lodge

De travellerguide staat vol fouten en ook hun kaart klopt van geen kanten want het dorpje bleek 120km verder te liggen dan aangegeven wat ons natuurlijk vreselijk in de problemen heeft gebracht. We hebben 3uur gereden waarvan 2.5uur in het donker, 2uur in de regen, en 1.5uur op onverharde wegen door de jungle. Enfin, we zijn er vloekend en nat dan toch zonder kleerscheuren aangekomen op een strand dat het einde van de wereld leek, met een gezellige bar in bamboe waar we een lekkere maaltijd kregen, bluesmuziek op de achtergrond en het slechte nieuws dat ze volzet waren voor vannacht!! Gelukkig waren er toch nog tenten beschikbaar voor 2euro, dus vielen we moe maar voldaan in slaap op dun matrasje. De dagen die volgden lijken nu een droom geweest te zijn, een oase van lekker eten (eeeeecht lekker), coctails en een prachtig strand heeft ons enkele dagen de rest van de wereld laten vergeten.

Kakum national park en Hans cottage botel

De volgende dag reden we naar Hans botel, een guesthouse aan een aangelegd meer dat vol met krokodillen zat, wat een snoezelige lieve dieren zijn dat!! We zijn er over aant twijfelen om er eentje mee naar huis te nemen. (grapje he mama). Ma we hebben ze wel mogen aaien, de krokies.

De volgende dag hebben we door het national park op een touwenbrug tussen de bomen gelopen, op zo ongeveer 40 meter boven het regenwoud.. Heel erg mooi, maar ik was blij dat ik terug met mijn voeten op de grond stond.

Accra

De hoofdstad van Ghana, daar zijn we even gaan slapen en een vriend opzoeken, erg leuke en hele mooie stad, maar duty calls en we moeten doorreizen.

Tenslotte Akosombo

Onderweg naar Ho stopten we in Akosombo om de dam te bezoeken die het grootste artificiele meer ter wereld vormt, maar helaas wil de gids niet mee op de moto en moeten we wachten tot er een groep met een bus komt en zo zijn we gestrand in een internet cafe…

Voila, jullie zijn weer bij, binnen enkele dagen zitten we terug in Tamale en volgende vrijdag vertrekt ons vliegtuig richting Belgie, en we kunnen het niet verstoppen dat we heel erg blij gaan zijn om onze dierbaren terug te zien! Tot volgende week, DOEI!!!!!

nieuwe foto’s vind je op

www.flickr.com/photos/26573855@N06/

rondreizen

We zijn nu al 5, bijna 6 dagen aan het rondreizen met onze moto en het is echt de moeite! We hebben er ongeveer al een 1000km opzitten: van Tamale helemaal naar het noorden van Ghana en nu zijn we via het westen weer naar beneden aan het zakken. We slapen steeds bij mensen thuis omdat we zo veel meer oppikken van de cultuur en sowieso ook veel meer avonturen beleven. Zo komen we terecht in heel arme gezinnen of mensen die het wat beter hebben. Elke keer weer een nieuw verhaal. We geven even een kort verslagje van waar we geweest zijn:

* Dag 1 sliepen we bij de chief van de dorpje Yikene, vlakbij Bolga. We dronken er PITO uit een kalabash, een traditioneel drankje dat smaakt als een mix van bier en wijn. Wel lekker… We moesten wel op de grond slapen en de torren hebben ons de hele nacht wakker gehouden. Dit was vast en zeker onze ergste nacht in Afrika (tot nu toe?).

* Dag 2 sliepen we in een gasthuis (omdat we wel een goede nachtrust konden gebruiken) bij een Oostenrijkse eigenares. We werden in de watten gelegd met brood en confituur en sliepen op een heerlijke matras!

* Dag 3 sliepen we in een hutje in Weishau, hipposanctuary. We hebben geen nijlpaarden gezien tijdens onze houten kanotocht maar was wel eens leuk om te doen. Onze aankomst bleef wel niet onopgemerkt: De weg naar de hutten was heel goed aangegeven met bordjes maar op een bepaald moment dachten we dat het rechtdoor was maar opeens zie ik (Sofie) een bordje naar links dus remmen op het laatste moment, met de voorrem dan nog en dus schuiven we de grond op! Kenneth en de brommer hadden gelukkig niets, Sofie enkel wat schrammen. Vanaf nu rijdt Kenneth op de zandwegjes en Sofie enkel op beton, hihi. 

* Dag 4 kwamen we in BOLE terecht met een man die we ontmoet hadden in een cafetje. We mochten bij hem blijven overnachten maar gingen eerst nog op zoek naar wat rijst met kip omdat we die al lang niet meer gegeten hadden. Maar nergens kip te vinden en na een uur zoeken besloten we dan maar een levende te kopen. Kenneth heeft ze geslacht en proper gemaakt en we hebben ze samen klaargemaakt met tomaten en ui… Echt lekker was het niet want het vlees was vreselijk taai maar het was een ervaring! We sliepen op een matras en kregen zelfs lekker warm gekookt water om te douchen…zalig!

*Dag 5,6 en 7 brengen we nu door in het hand in hand project. We bezoeken dit voor de tweede keer (zie eerder verslag). We zijn gisterennamiddag aangekomen en we blijven hier tot overmorgen. Vandaag hebben we meegedraaid met het personeel en zijn we dus echt met de gehandicapten aan de slag gegaan. We schrokken wel van hoe zwaar gehandicapt de meeste kinderen zijn. Er zijn er enkelen met enkel lichamelijke handicap maar de meeste ook geestelijk en dat is echt zwaar om zulke kinderen in groepjes te begeleiden. Ook is er hier geen geld voor pampers dus ze plassen zomaar wat in het rond en dus ook regelmatig op je schoot. Er is zoveel minder hygiene en voor ons dus heel erg om te zien. Maar ze doen hier zo hun best om de kinderen op z’n best te behandelen en hun manier van omgaan met kinderen is uniek in een land als Ghana.  Als je het nog niet hebt kunnen doen, neem zeker een kijkje op hun website www.operationhandinhand.nl en als je wil steunen kunnen wij je verzekeren dat je geld goed terecht komt en dat het project echt de moeite waard is…

Heel veel groetjes en tot het volgende avontuur!

Kenneth en Sofie

De laatste loodjes…

Hallo vrienden van Afrika,

We hebben de eindsprint van ons project ingezet en de finish is vrijdagavond. Zaterdag heeft de directrice van het schooltje namelijk een groot feest georganiseerd voor alle ouders en prominenten, dus dat wil zeggen dat tegen zaterdag wel alles af moet zijn wat helemaal niet zo vanzelfsprekend is in Ghana. We zijn de laatste dagen dus hectisch heen en weer aan het lopen (tussen de regenbuien door want het regenseizoen begint zijn paretten te spelen) om alles geverft, gecementeerd, opgeruimd en waterdicht te krijgen. Of het gaat lukken kunnen we nog niet met zekerheid zeggen, maar half het dorp staat op zijn kop wat op zich ook al leuk is om te zien.

Het is ondertussen 2 maanden geleden dat we op het continent geland zijn wat betekend dat tijd wordt om afscheid te nemen van onze host-family.  Vorige maand was dat niet zo een groot probleem wegens de belabberde relatie met de familie, maar deze keer zijn we bij zulke vriendelijke mensen terecht gekomen dat we nu al een kropje in de keel krijgen bij de gedachte hun te moeten achterlaten. Ze spreken amper engels , maar hun dankbaarheid, eerbied, smakelijk lachende gezichtjes en fratsen waren de meer dan genoeg om de electriciteit en alle verdere luxe te vervangen.

Maandag gaan we er dus vandoor… Hoe onze reis er precies gaat uitzien weten we nog niet, maar we komen alleszins terug naar Tamale omdat we hier een koper hebben gevonden voor de moto. De naaister van Sofie wil hem graag voor de aankoopprijs overnemen, joepie!!

Misschien als afsluiter nog iets over ons bezoek aan de kerk vorige zondag: We hadden het beloofd aan ons gezin en waren zondag om half negen paraat aan het schooltje vlakbij het dorp. De mis word er ’s zondags steeds in een klaslokaaltje opgevoerd, en we hadden het geluk bij hun 1-jarig bestaan aanwezig te mogen zijn. Bij het begin werden zelfs onze namen samen met enkele andere aanwezigen afgeroepen als ‘Special Guests’. Vervolgens een heel verhaal over de geschiedenis van de kerk en van de onbevlekte ontvangenis. Maar toen begon het, waar Raymond van het Groenewoud ons al veel over verteld heeft… een bende zwarte apen en de zotste stond vanvoor, maar er was vuur en liefde, liefde voor muziek!!! Ze dansten en keelden de heilige liederen uit volle borst mee. We kregen er echt kippevel van en konden niet anders dan gewoon meedoen. Helemaal leeg gedanst en gezongen konden we vervolgens naar een preek luisteren die erg lang duurde…heel erg lang! Zo lang dat we om twaalf uur met een flauw excuus zijn opgestaan. De familie kwam een uurtje later buiten… Een heel leuke ervaring, als je de rugpijn en dorst eraf laat toch

Tot binnekort, doei!!!

PS: Studenten, GENIET van de vakantie!!! Mama’s, papa’s, zussen en vrienden…we missen jullie!

nieuwe foto’s vind je op

www.flickr.com/photos/26573855@N06/

BEDANKT KCST

Eerst en vooral willen wij KCST enorm bedanken met hun gift van de sponsertocht. Dit betekent voor ons dat wij de twee nieuwe klaslokalen nu volledig kunnen afmaken!! Ook zeker nog een speciale dankjewel naar de klassen 1L3 en 1M2 voor hun inzameling. Wij beloven om zeker en vast in KCST persoonlijk verslag te komen uitbrengen over wat we allemaal hebben kunnen verwezelijken met alle sponseringen.

Voor de rest gaat alles hier supergoed met ons. We zitten al over de helft en beseffen dus nog maar eens dat we echt bewust moeten genieten van elke dag hier. Binnen 2 weken gaan we ook reizen door het land en daar kijken we natuurlijk naar uit! Dat wordt weer een avontuur…

Op de school verandert er ook bijna elke dag iets. De schommel staat, we zijn bezig met een omheining want alle kleuters lopen zomaar naar buiten en dan moeten ze soms echt gaan zoeken waar die Jefkes heen zijn gelopen…! Vorige week heb ik een workshop gegeven rond straffen en belonen. Wat een succes! Ik heb echt open met de leerkrachten en directrice kunnen praten over het feit dat ze kinderen slaan en we zijn samen op zoek gegaan naar alternatieven die ze in de loop van deze week gaan uitproberen. Maar ze waren echt overtuigd van de nieuwe werkmethodes en zagen ook wel in dat de argumenten die ik aanbracht gegrond waren en dat kinderen slaan uit de boze is. We waren echt tevreden achteraf. Nu maar hopen dat ze het volhouden.

In ons hutje is het ook nog steeds dolle pret. We spelen elke avond met onze kleine zusjes en sinds een week koken we ook elke avond zelf eten op een vuurtje. Een andere vrijwilligster had namelijk bij de buren buiktyfus en wormen opgedaan dus toen hebben we maar besloten om ook zelf lekker eten te maken. Gisteren zijn we nog 2 en een half uur bezig geweest om patatjes te bakken. Maar het was de moeite waard. Die hadden we wel gemist!

Voor de rest maken we hier regelmatig straffe avonturen mee maar het zou uren duren om alles uit te typen dus die houden we jullie tegoed voor als we terug zijn.

We hebben ook weer foto’s geplaatst dus veel kijkplezier.

(scroll naar beneden, daar vind je de link naar de fotosite)

Groetjes en tot de volgende! Kenneth en Sofie

WIJ WILLEN IEDEREEN HEEL VEEL SUCCES WENSEN MET DE EXAMENS!

GEEF ER EEN LAP OP!!!!!

Al bijna in de helft!!

Niet te geloven hoe de tijd hier vliegt. Dat is het bewijs dat we gewoon genieten van Afrika…

Dit weekend zijn we op uitstap geweest met de motor. Nog vier andere hollanders hebben ons vergezeld zodat we met drie motors heerlijk hebben kunnen cruisen doorheen prachtige landschappen. De reis (500 km heen en terug) verliep vlot, buiten 1 keer platte band en uitgegleden in een reuze plas modder. We waren heel vuil en alle Afrikaantjes maar lachen. Maar ze kwamen wel dadelijk met emmers water aangelopen zodat we ons konden wassen.

 Zaterdag hebben we de Kintampo watervallen bezocht en daar genoten van een koele natuurdouche, heerlijk! Zondag zijn we aapjes gaan zoeken in een woud en hebben we het hand in hand project bezocht. Dit is een project opgericht door een Nederlandse vrouw waar gehandicapte kinderen terecht kunnen. Vanuit Nederland wordt het project gesponserd en het is de beste organisatie die we hier al gezien hebben! De kinderen en begeleiders leefden in een echt dorpje met alle aangepaste materialen en accomodatie die kinderen met lichamelijke of geestelijke beperkingen nodig hebben. We waren erg onder de indruk. De verhalen van de kinderen waren ook echt indrukwekkend als je weet dat de meeste kinderen ten vondeling waren gelegd of achtergelaten in de bush. Meestal met veel geluk werden ze gevonden en naar het project gebracht waar ze dan de rest van hun leven kunnen blijven. Neem zeker eens een kijkje op www.operationhandinhand.nl. Wij denken eraan om in de laatste maand nog een keer terug te gaan en er een weekje te blijven om een hand te helpen…wordt vervolgd!

Voor de rest gaat alles zijn gewone gangetje in Tamale. Het eten in ons nieuw gastgezin valt wel wat tegen. Het lijkt precies alsof onze rijst in een soort benzinesausje is gebakken, hopelijk worden we dit ook wel weer gewoon.

Vanavond geven we ons (uitgestelde) afscheidsfeestje in het oude gastgezin. Ik ga proberen pannenkoeken te bakken dus hopelijk lukt het zodat we lekker kunnen smullen!

We hebben ook weer wat nieuwe foto’s van onze reis op de site gezet…

Heel veel groetjes en tot de volgende!

 

 

 

hallo allemaal,

De tijd staat niet stil…We zijn een maand in Afrika en het is dus tijd om de laatste luxe te laten schieten. Vandaag zijn we verhuist naar ons nieuw gastgezin, een  lemen hutje waar geen centimeter koper in de muur zit. ‘Lights off’ is de algemene term voor als de electriciteit uitvalt (2 tot 3 maal per dag). Maar vanaf nu zal er dus voor ons helemaal geen electriciteit meer zijn. Verder is het wel een heel leuk kamertje met rieten dak en de muren hebben een mooi kleurtje. Ook ons nieuw gezin is een leuke bende (ze hebben ons warm ontvangen,denk ik toch want ze spreken geen woord Engels)

Gisteren hadden we een heus afscheidsfeestje gepland bij ons vorig gastgezin, de muziek stond klaar, snoep, afscheidscadeautjes, alles erop en eraan.  Maar tijdens het eten  liep alles mis. De jongste zoon lukman ligt steeds al te slapen in de zetel als wij beginnen te eten. Toen de moeder binnemkwam schrok ze op en riep ze zijn naam, ze pakte haar kind op en begon panisch “Sofie, Sofie HELP ME!!!” te schreeuwen, ze wierp het kind in Kenneth zijn armen. Zijn ogen waren weggedraaid, hij trilde en zijn armpjes waren helemaal verkrampt, epileptie!!!!. Kenneth droeg hem naar buiten  om hem weer bij bewustzijn te krijgen en hem af te koelen met een natte doek. Lukman begon eindelijk een reactie te geven toen iemand Kenneth aan de kant duwde om vervolgens het kind overal te betasten en te bidden alsof hij de demonen eruit wou bannen. Enkele minuten later kwam er een oudere man ter plaatse met een mysterieuze fles. Ze gaven de jongen wat stroop ( wat later honing bleek te zijn)  en we brachten hem met de brommer naar een aptheker om daar dan te wachten op de dokter. 30 a 45 minuten later arriveerde deze en opende zijn kabinet (lees: houten, vuile barak met enkele potjes en naalden). De jongen kreeg drie spuiten, moest een busje fruitsap drinken en eens goed slapen. Diagnose:suspension en een beetje malaria. Geld om naar een echte dokter of ziekhuis te gaan is er niet, een amblance hebben we ook nog niet gezien of gehoord. We schrokken voor de eerste keer over het grote verschil tussen thuis en hier. Op vlak van geneeskunde geloven ze hier echt nog in de kruidendokters en alle fabeltjes errond. Medicijnen zijn er voor kleine kwaaltjes zoals hoofd- of keelpijn maar van de moment dat het ernstiger wordt, is er niets meer. Lukman was de volgende ochtend gelukkig weer de oude, en ons feestje hebben we naar zondag verplaatst.

Het gevangenis-verhaal ligt even stil. Na een gesprek met de gevangenisbewaarder kregen we het advies om toestemming te vragen dmv een brief naar de hoofdzetel. De brief zit op de bus, hopen op goed nieuws dus.

Tot binnekort,

Doei

Nieuwe foto’s op http://www.flickr.com/photos/26573855@N06/

vroem…vroem…

Hallo allemaal,

Zoals de titel al doet vermoeden hebben we onze vermoeiende ritten op de fiets geruild tegen het stotterende geluid en de frisse wind van een brommer! Wat is het leven hier plots een stuk aangenamer geworden. We dachten een brommer te kopen, maar nu behelpen we ons met die van de organisatie tot we een goeie oplossing hebben.

Het schooltje is nog maar maar halfweg maar de metamorfose is al duidelijk zichtbaar, het is het paradepaardje van de wijk. We werken elke dag van 2 uur ( als de kleuters naar huis zijn) tot 6 (als de zon onder gaat) . Het leuke van Afrika is dat alle kinderen en voorbijgangers graag de handen uit de mouwen steken wat ons werk dus aanzienlijk verlicht. Verven, dragen, sleuren, schrobben, niks is die kleine zwartjes te veel! We hebben ook een watertank gezet en al heel wat materiaal aangekocht voor de klasjes zelf. De nieuwe omheining en de bouw van het dak staan dit weekend op de agenda. Laat ons hopen op veel voorbijgangers!!

Vandaag wilden we de gevangenis gaan bezoeken, maar we werden niet doorgelaten door de cipier aan de ingang. Gelukkig had een andere agent onze discussie gehoord en ging hij met de man praten. Hij zei ons dat we een inleidende brief moesten schrijven en morgen terug komen. We schreven de brief en deden ons voor als 2 studenten criminologie… Het lijkt ons erg interessant de binnenkant van de vuile, mensonwaardig uitziende instelling eens te gaan bekijken. Morgen hopelijk meer geluk!!

Zo dat was het dan weer,

Tropische groetjes uit TAMALE

foto’s

We hebben een tweede fotopagina gemaakt omdat op de eerste ons krediet op was voor deze maand, dus:

nieuwe foto’s vind je op

www.flickr.com/photos/26573855@N06/

k

oude foto’s vind je op

www.flickr.com/photos/25954351@N06/

werken op het schoolje + reis naar national park

We hebben al heel wat werk verricht op het schooltje. Ik maak even een korte opsomming van wat we precies allemaal doen voor het schooltje met de opbrengst van de benefiet:

• gevels plamuren
• gevels verven
• binnenmuren verven
• afdak maken tegen regen en zon
• kasten maken voor elke klas
• tafeltjes maken voor de eerste kleuterklas
• groot waterreservoir aankopen zodat de kleuters kunnen drinken
• schoolborden maken voor elke klas
• schommels voor op de binnenkoer
• matrasjes aankopen voor peuters die slapen in namiddag
• deuren opnieuw verven
• engelse schoolboeken aankopen
• spelmateriaal voor 1e kleuterklas aankopen
• met het overige geld werken we aan 2 nieuwe klaslokalen
• …

Er is dus nog heel wat werk aan de winkel. Er staan enkele foto’s van het schooltje op de fotosite van hoe het was toen we aankwamen. De foto’s van het opknappen houden we jullie nog tegoed, zo krijgen jullie op het einde een echte ‘ voor en na’ … We zijn momenteel nog niet aan het lesgeven maar willen eerst het opknappen achter de rug hebben. De manier van lesgeven is hier trouwens vreselijk. We waren er echt niet goed van. In elk klasje staat een twijgje om de kinderen ervan langs te geven, shockerend! En dit is hier zo in elke school vanzelfsprekend. De kinderen zitten vanaf 2 jaar de ganse dag op een stoeltje en moeten engelse woordjes opzeggen… We weten nog niet hoe we het precies gaan aanpakken maar we gaan in ieder geval ons uiterste best doen om wat te veranderen!

kjkj

jjkk

Dit weekend zijn we naar Mole National Park geweest. Een natuurreservaat waar we een eche safari konden meemaken. We huurden een jeep en trokken de ‘bush’ in op zoek naar wilde dieren. We stonden op enkele meters van olifanten, antilopen, bavianen, slingeraapjes, poemba’s oftewel wrattenzwijnen, … Het was echt super! Zie ook de foto’s op de site.

Tot zover onze laaste avonturen maar er volgen er vast nog veel veel meer… Groetjes Kenneth en Sofie