hallo allemaal,

De tijd staat niet stil…We zijn een maand in Afrika en het is dus tijd om de laatste luxe te laten schieten. Vandaag zijn we verhuist naar ons nieuw gastgezin, een  lemen hutje waar geen centimeter koper in de muur zit. ‘Lights off’ is de algemene term voor als de electriciteit uitvalt (2 tot 3 maal per dag). Maar vanaf nu zal er dus voor ons helemaal geen electriciteit meer zijn. Verder is het wel een heel leuk kamertje met rieten dak en de muren hebben een mooi kleurtje. Ook ons nieuw gezin is een leuke bende (ze hebben ons warm ontvangen,denk ik toch want ze spreken geen woord Engels)

Gisteren hadden we een heus afscheidsfeestje gepland bij ons vorig gastgezin, de muziek stond klaar, snoep, afscheidscadeautjes, alles erop en eraan.  Maar tijdens het eten  liep alles mis. De jongste zoon lukman ligt steeds al te slapen in de zetel als wij beginnen te eten. Toen de moeder binnemkwam schrok ze op en riep ze zijn naam, ze pakte haar kind op en begon panisch “Sofie, Sofie HELP ME!!!” te schreeuwen, ze wierp het kind in Kenneth zijn armen. Zijn ogen waren weggedraaid, hij trilde en zijn armpjes waren helemaal verkrampt, epileptie!!!!. Kenneth droeg hem naar buiten  om hem weer bij bewustzijn te krijgen en hem af te koelen met een natte doek. Lukman begon eindelijk een reactie te geven toen iemand Kenneth aan de kant duwde om vervolgens het kind overal te betasten en te bidden alsof hij de demonen eruit wou bannen. Enkele minuten later kwam er een oudere man ter plaatse met een mysterieuze fles. Ze gaven de jongen wat stroop ( wat later honing bleek te zijn)  en we brachten hem met de brommer naar een aptheker om daar dan te wachten op de dokter. 30 a 45 minuten later arriveerde deze en opende zijn kabinet (lees: houten, vuile barak met enkele potjes en naalden). De jongen kreeg drie spuiten, moest een busje fruitsap drinken en eens goed slapen. Diagnose:suspension en een beetje malaria. Geld om naar een echte dokter of ziekhuis te gaan is er niet, een amblance hebben we ook nog niet gezien of gehoord. We schrokken voor de eerste keer over het grote verschil tussen thuis en hier. Op vlak van geneeskunde geloven ze hier echt nog in de kruidendokters en alle fabeltjes errond. Medicijnen zijn er voor kleine kwaaltjes zoals hoofd- of keelpijn maar van de moment dat het ernstiger wordt, is er niets meer. Lukman was de volgende ochtend gelukkig weer de oude, en ons feestje hebben we naar zondag verplaatst.

Het gevangenis-verhaal ligt even stil. Na een gesprek met de gevangenisbewaarder kregen we het advies om toestemming te vragen dmv een brief naar de hoofdzetel. De brief zit op de bus, hopen op goed nieuws dus.

Tot binnekort,

Doei

Nieuwe foto’s op http://www.flickr.com/photos/26573855@N06/